Amerykańska Centralna Agencja Wywiadowcza, czyli w skrócie CIA, dostanie wgląd w konta bankowe wszystkich mieszkańców Unii. Niby nic wielkiego, każda służba przecież czasem tak robi. Jednak tutaj jest jedna różnica. Otóż UE w jednej ze swoich notatek każe wszystkim państwom członkowskim udostępnić Amerykanom te konta bankowe, o które poproszą. I tyle. Bez sądów, bez długich procedur, bez próśb nawet. Po prostu dajcie i tyle. Najlepsze jest to, że sprawa przyznania takich uprawnień CIA nie została nawet poddana debacie, głosowaniu, czy chociażby dla opinii publicznej (sprawa wyszła przypadkiem). To jest rozkaz, przymus, nakaz, jakkolwiek chcecie to ująć. Amerykanom chodzi głównie (cóż za nowość) o odcięcie terrorystów od źródeł finansowania. Chcą analizować tysiące transakcji, przesiewając dane z ośrodka globalnego systemu bankowego, jakim jest Swift, mający siedzibę w Belgii. Amerykanie twierdzą, że monitoring i przesiewanie danych systemu Swift służy prześledzeniu transakcji osób powiązanych z Al-Kaidą. Niestety prawda jest taka, że gdyby CIA naprawdę walczyło z terroryzm jak mówią, że robią, to na tym świecie już by nie było ani jednego terrorysty. A tak mają dostęp do wszystkich kont bankowych w naszym Eurokołchozie. Czy to nikogo nie martwi? Czy nikt się naprawdę nie przejmuje tym, że w imię walki z wyimaginowanym terroryzmem mogą (bez pytania!) wejść na prywatne konto bankowe, a najlepiej jeszcze aresztować na czas nieokreślony i najlepiej przewieźć do Guantanamo? Czy ludzie naprawdę są już tak pozbawieni mózgów, żeby nie dostrzegać, że chwila chwila, coś tu jest nie tak?

Terroryzm - śmiech na sali. Jeśli Amerykanie tak bardzo chcą być oszukiwani, wierzyć w jakieś bajeczki to proszę bardzo. Ale wara od mojego kraju, mojego domu i mojego konta. Ja rozumiem, że debili jest pełno na tym świecie i uwierzą w każde słowo, które padnie z telewizora, że ludzie nie szukają prawdy (niestety) za wszelką cenę, tylko mają pragnienia, chcą uwierzyć, że jest tak jak tego oczekuje. Po co ludziom mózg, skoro mają telewizor? A to, że większość ludzi z niego nie korzysta, to potem jest jak jest. Lepiej przecież obejrzeć sobie Taniec z gwiazdami i emocjonować się tym kto wygra, niż zauważyć że jest się wykorzystywanym na każdym kroku. A teraz jakby mało problemów było w samym naszym kraju i z naszym politykami od siedmiu boleści, to dochodzą problemy z Eurokołchozu (jak brzmi nieoficjalna nazwa po podpisaniu Traktatu Lizbońskiego, o czym przy okazji), czyli włazidupstwo Amerykanom. Jakiś absurd totalny przecież - CIA może sobie bezkarnie przeglądać prywatne konta bankowe w UE, a w zamian co? Nic. Gdyby jakiś Interpol, czy MI6 miał takie same przywileje do przeglądania prywatnych kont bankowych w USA, to może jeszcze by to jakiś sens miało. A tak? Jaki to ma sens? Dlaczego tak bardzo wszyscy wchodzą Amerykanom w dupę? Czyżby przewidywali przyszłość i stwierdzili, że lepiej od razu się poddać ich indoktrynacji niż walczyć z tą głupotą? Otóż chciałbym przypomnieć niektórym ludziom: wyśmienita książka pt. “Rok 1984″ to miała być przestroga. Nie instrukcja obsługi! Halo! Obudźcie się! Jesteście oszukiwani na każdym kroku! “Matrix”, Wielki Brat was więzi! Paranoja totalna. W imię demokracji oddawać własną prywatność, dla wyimaginowanej walki z terroryzm, przy czym nikt nie wie czym ten terroryzm tak naprawdę jest. Coraz bardziej zaczynam się skłaniać do opinii, że terrorystą jest każdy kto myśli na własną rękę, poza schematami i potrafi wyrazić własną opinię. A tak to chyba trzeba będzie zmodyfikować definicję demokracji. Teraz powinna ona brzmieć coś w stylu - ustrój demokratyczny jest taki reżim, który zabezpiecza interesy amerykańskie, w tym interesy amerykańskich firm i instytucji.

No tak, ale przecież to tylko moje gadanie. Zrzędzenie, marudzenie, pierdoły i bzdury. Lepiej mieć to wszystko gdzieś niż zacząć myśleć, prawda? Przecież jesteśmy wolni, prawda? “Jesteście wolni, by robić to co wam każemy” - jak mawiał Bill Hicks. Smutne. Ale niestety prawdziwe. A najgorsze jest to, że przecież my już to przerabialiśmy. Tak mniej więcej w latach 60tych i 70tych. Mechanizm ten sam, tylko nazwa inna. I kółeczko się zamyka.

Po pierwsze - jeśli wasz marsz jest cichy, niemy i kompletnie nienagłośniony to (uwaga, uwaga) nikt o waszym problemie nie wie. Czyżby organizatorzy nie widzieli żadnych innych protestów? Niech biorą przykład z naszych narodowych świętych krów, czyli stoczniowców i górników. Przynajmniej wiedzą jak zrobić protest - wszyscy wiedzą o co chodzi, opony się palą, jest hałas, okrzyki. A tak większą siłę przebicia miałyby dzieci z przedszkola. Jednak, żeby nie było, muszę docenić to, że marsz był apolityczny. Obyło się bez haseł politycznych i najeżdżania na rządzących. Swoją drogą, czy to nie śmieszne (i zarazem smutne), że od lat hasła  są te same, tylko nazwiska i partie w tych okrzykach się zmieniają? Ale do rzeczy. Aby zachować w miarę porządek, będę pisał po kolei wg wypowiedzi pana rzecznika. “Niepowtarzalność, wyjątkowość i piękno życia poczętego.” Jedno zdanie, a trzy bzdury. Niepowtarzalność? Wyjątkowość? Czy ktokolwiek z tych ludzi rozejrzał się kiedyś dookoła siebie? Wyjątkowy to może być płatek śniegu, który podobno jest jedyny w swoim rodzaju i drugiego takiego nie ma. Jednak ostatnie co bym powiedział o człowieku, to to że jest wyjątkowy, a tym bardziej niepowtarzalny. Daleko nie trzeba nawet szukać - przykład z polityki, bracia Kaczyńscy. Niepowtarzalne? Powtarzalne i to bardzo. Właściwie wszystko jest u ludzi powtarzalne, fryzury, wygląd, moda, poglądy, zachowania. Wszystko. Owszem, ktoś kiedyś wymyślił to wszystko i sprecyzował. Takich osób było jednak tam mało, że w całej populacji nie łapaliby się chyba nawet na jedną setną promila wszystkich ludzi. Cała reszta to tylko coś odtwórczego przecież.

“Piękno życia poczętego” - moje pytanie brzmi, czy ktoś z nich widział kiedykolwiek zdjęcia płodu? No ja nie wiem, ale najwidoczniej mamy bardzo odmienne definicje piękna. Mnie kijanka nie bardzo zachwyca, a tym bardziej małe coś z płetwami i ogonem w czyimś brzuchu. Tak tak moi państwo - płód zaczyna przypominać dopiero w okolicach trzeciego miesiąca człowieka. Lepszym określeniem byłoby nawet - coś człowieko-podobnego. Wcześniej jest to tylko coś.

Ostatni fragment wypowiedzi rzecznika marszu dotyczył ochrony życia i odpowiedzi na apel Jana Pawła II. Uwaga - przestańcie ludzie podpierać się wszędzie papieżem. Przykro mi to mówić, ale on nie żyje. Nie ma go, więc nie ma już na nic wpływu. Przy okazji - przestańcie mu stawiać kosztowne pomniki praktycznie na każdej ulicy i osiedlu. Szczerze wątpię, żeby był tym zachwycony za życia. Jak nie macie co z kasą robić, to przeznaczcie je na wyżywienie i edukowanie biednych. Na pewno będzie to rozsądniejsze niż kolejny pomnik, psu na budę potrzebny. Znowu odchodzę od głównego tematu. Apel odnośnie ochrony życia. Czysto teoretycznie (gdybym nie wiedział, że chodzi o płody) byłbym zachwycony i może nawet bym się dołączył. Ochrona życia - zero mordów, wojen. Utopia, ideał. W takim marszu aż chce się wziąć udział. Niestety ludzie pod pojęciem “ochrona życia” rozumieją tylko życie w brzuchu matki. Zrobią wręcz wszystko dla tych “nienarodzonych”. Ale jak już się urodzi - zajmij się sam sobą, jesteś zdany już tylko na siebie, zero pomocy. Ludzie mają jakąś chyba obsesję na punkcie płodów. Od momentu poczęcia, przez 9 następnych miesięcy, są w stanie zrobić wszystko dla takiego. A potem? No cóż. Nie chcą takiego osobnika znać, nie chcą nic o takim słyszeć. Nie chcą nic wiedzieć o opiece nad noworodkami, nad dziećmi, zapomodze, jedzeniu w szkole, ubieraniu i edukowanie. Generalnie można by to ując w ten sposób - jeśli człowiek jest przed narodzeniem, to ma wręcz idealnie. Jeśli za to jest “przed szkołą”, to najzwyczajniej w świecie ma przerąbane. Zwolennicy życia (jak to powiedział George Carlin) tak naprawdę nie są zwolennikami życia - oni po prostu nie lubią kobiet. Sądzą chyba, że rola kobiety ma się ograniczać do bycia klaczą rozpłodową dla kraju, do mycia garów i robienia obiadów. Ach, jakże średniowieczne to podejście. A podobno mamy XXI wieku.

Cała sprawa z aborcją sprowadza się do jednego pytania - czy płód to już człowiek? Bardzo łatwo odpowiedzieć, że przynajmniej z wyglądu na pewno nie. Przyjmijmy jednak rozumowanie tych zwolenników i obrońców życia. Skoro (wg nich) płód to już człowiek, to dlaczego nie są uwzględniane w spisie ludności? Na pytanie o to ile ktoś ma dzieci, pada odpowiedź przykładowa: dwójkę i trzecie w drodze. No przecież teoretycznie powinno się w takim razie mówić, że ma się trójkę dzieci, czyż nie? Kolejne pytanie na logikę. Skoro dochodzi do poronień - dlaczego nie ma pogrzebów? Przecież to też człowiek podobno. Konsekwencja moi mili, konsekwencja. Możemy iść dalej - od którego momentu zaczyna się człowiek? Od zapłodnienia? Tak twierdzą niektórzy, chociaż boję się iż może to być nawet większość, zwolennicy i obrońcy życia. Innymi słowy - gdy sperma zapładnia jajeczko, to wtedy już zaczyna się życie. Mamy człowieka. I tutaj pojawia się moje następne pytanie. Taki człowiek tuż po zapłodnieniu, musi pokonać jeszcze drogę do macicy, co zajmuje jakiś tydzień najczęściej. Oczywiście nie każdy człowiek dociera do końca tej drogi, zdecydowana większość jest dosłownie wypłukana z organizmu kobiety, w czasie tych kilku dni w miesiącu i kończy, zamiast na cmentarzu, na podpasce lub tamponie. Czyli generalnie, zgodnie z tym co twierdzą obrońcy życia, każda kobieta uprawiająca seks, która ma potem okres jest seryjnym mordercą. Ciekawe, że nie znajdują się one w więzieniach - gdzie ta konsekwencja w działaniu? Aż dziwne przecież, że wszyscy obrońcy życia nie aresztują się wzajemnie za mordowanie ludzi. Naprawdę, strasznie mi przykro psuć wasz światopogląd, ale prawda jest taka, państwo obrońcy życia, że nie każdy wytrysk zasługuje na imię. Jak chcecie ratować takie życie, to zacznijcie od nastolatków w gimnazjach i szkołach licealnych. Obrońcy życia od siedmiu boleści. Swoją drogą, zawsze mnie śmieszyło zaangażowanie w całą sprawę antyaborcyjną Kościoła. No tak, jasne - przecież oni wiedzą najlepiej jak wychować dzieci. Jeśli tacy arcybiskupi jak Juliusz Paetz, Stanisław Dziwisz, Józef Glemp, czy Józef Michalik będą mieli doświadczenia z ciążą, z bólami porodowymi i wychowają gromadkę dzieci za najniższą krajową, to wtedy bardzo chętnie z nimi podyskutuję na temat aborcji. A do tego czasu nie nawołujcie o czystości, tylko trzymajcie swoje łapy i inne rzeczy z dala od ministrantów, zgoda?

Odniosę się jeszcze raz do tego apelu Jana Pawła II odnośnie ochrony życia. Życie to nie tylko 9-miesięczny okres spędzony w brzuchu matki. To cały okres następujący po tym, kupa lat. Jeśli wy wszyscy ludzie, obrońcy życia biorący udział w tych marszach dla życia, chcecie tak bardzo je chronić to proszę bardzo. Ale musicie sobie to uświadomić i poszerzyć horyzonty działań. Zamiast pikietować i naskakiwać na lekarzy zacznijcie naskakiwać na wojsko. I grabarzy. Wojsko i cmentarze - dwie przyczyny i miejsca końca życia w największej liczbie przypadków. Byłoby to rozsądniejsze, prawda? Protesty przeciw wojnie, zamiast protestów o płód. Zacznijcie blokować cmentarze, nie wpuszczać na nie ludzi w trumnach. Może wtedy nie będzie śmierci na tym świecie. A tak serio, to jeśli jesteście tacy bardzo “na tak” dla życia i dzieci, to zaadoptujcie jakieś dziecko, które już tu jest i jest mu źle na tym świecie, w Domu Dziecka. Na pewno byłoby to bardziej w stylu Jezusa niż milczące marsze dla płodów. Sądzę, że bardziej obchodzi to właśnie dzieci bezdomne i bez rodziców niż jakieś płody.

Na zakończenie i jako podsumowanie przedstawię cytat Billa Hicksa odnośnie tego, od kiedy zaczyna się człowiek. Muszę stwierdzić, że jest to definicja z którą zgadzam się w całej rozciągłości. Otóż tak naprawdę, nie jesteś człowiekiem, dopóki nie jesteś w książce telefonicznej. Przykro mi, tyle w tym temacie. A jeśli jakaś kobieta chce dokonać aborcji, to jest to jej prawo - nawet przy kilkuletnich dzieciach decydujące zdanie o ich zdrowiu i leczeniu mają rodzicie. To, czy w przypadku płodu, zgrupowania komórek bez mózgu, to coś ma być ważniejsze niż żyjąca kobieta? No absurd.

Teoretycznie każdy wie co to jest alkohol, że jest to jakiś tam związek chemiczny i że są z tego “%” i że jest fajnie. Wiedza dosyć powierzchowna, ale wystarczająca dla tego wpisu. Nie mam zamiaru rozwodzić się tutaj nad związkami chemicznymi. Wolałbym skupić się na tym, że alkohol jest szkodliwy (o czym każdy wie), a mimo wszystko jest uznawany za coś obowiązkowego i naturalnego. Przecież to jakaś paranoja. Nikt nie zauważa ile złego ten płyn robi? “Oj tam przesadzasz, przecież to nasz symbol narodowy.” Właśnie takie teksty sprawiają, że jest to jeszcze bardziej absurdalne. Problemów jest tyle, że nawet nie ma miejsca, żeby wymieniać wszystkie. Zacznijmy jednak może od tego, że alkohol sam w sobie jest przyczyną co 25 zgonu na świecie. Nie jest źle? Bo to tylko skala światowa. W Europie już jeden na dziesięć przypadków zejścia z tego świata jest spowodowany przez alkohol. Na naszym kontynencie spożywa się średnio 11,9 litra alkoholu etylowego na głowę. Tygodniowo! Już nawet nie wspominam o tak skrajnych przypadkach jak Rosja, gdzie alkohol jest przyczyną 52% zgonów u mężczyzn pomiędzy 15 a 54 lat. Co drugi facet! I to nie jest problem?! Lekko licząc, jakieś 600 tysięcy ludzi w samej Rosji rocznie umiera przez alkohol! “A co tam, troszkę wódeczki nie zaszkodzi.” Błąd! Alkohol prowadzi do zmian fizycznych (uszkodzenia narządów typu wątroba, przewodu pokarmowego, serca) oraz psychicznych (zaburzenia zachowania, utrata krytycyzmu, obniżenia uczuciowości wyższej, występowania stanów depresyjnych, prób samobójczych, agresji). Naukowcy twierdzą nawet, że ponad 5% wszystkich chorób na świecie jest związanych z alkoholem. Wszystkich, tzn. wszystkich możliwych odmian danego choróbska, które były i są nadal. To wbrew pozorom dosyć dużo. Żeby było śmieszniej, to niektóre choroby nawet zostały wywołane, niejako stworzone, przez alkohol. Ale co tam, przecież mnie nie zaszkodzi, a wątrobę zawsze można przeszczepić. Ludzie tak mówiący chyba naoglądali się za dużo seriali medycznych, gdzie na wątrobę czeka się maksymalnie 12 godzin. W Polsce to chyba trzeba czekać ze 12 lat, a nie godzin. Właśnie - Polska. 4,5mln osób uzależnionych od alkoholu. 70% spożywanego alkoholu to wódka. Jesteśmy tacy super, że nawet esperal nam w piciu nie przeszkadza. Ekstraklasa normalnie. Nie jestem w stanie tego zrozumieć, że narkotyk taki jak alkohol jest traktowany tak infantylnie. Tak, narkotyk. Przecież czym jest narkotyk? Substancją uzależniającą psychicznie i fizycznie. Idealnie pasuje! Niestety panuje przeświadczenie, że narkotyki to są tylko te substancje zakazane, niezgodne z prawem. Natomiast te narkotyki, które są zgodne z prawem (alkohol i papierosy) są w porządku przecież. Całkiem przypadkowo opodatkowane narkotyki. Ach, te przypadki. Ale nie o tym chciałem. Sprawa jest taka, że jeśli alkohol uznać za narkotyk i porównać z innymi narkotykami (tymi nielegalnymi) to co się okazuje? Alkohol jest w czołówce i przegrywa tylko z kokainą i heroiną w  zasadzie! Tak bardzo demonizowane używki jak amfetamina, LSD, czy ectasy (że o marihuanie nie wspomnę) zostają daleko z tyłu. Jednak to alkohol można kupić praktycznie w każdym kiosku. I gdzie tu logika ja się pytam? To trochę jak walka z wiatrakami. Nigdy nie będzie jakiejś kontroli sprzedaży alkoholu, ograniczeń, czy prohibicji. W Polsce? Przecież my we krwi mamy alkohol i partyzantkę, wszystko da się obejść. I tak mamy dzieciaki 12 letnie na izbach wytrzeźwień, bo przecież jak się pije to jest się fajnym. A później rodzą się problemy w domu. Tak  proszę państwa, alkohol jest odpowiedzialny za każdą rozbitą rodzinę, za każdą pobitą żonę, każde pobite dziecko. Powiecie, że to marginalny problem. To chyba oglądamy inne serwisy informacyjne i czytamy inne gazety. Bo to nie jest margines, tylko pieprzona plaga tego kraju!

Zresztą, co ja się będę tutaj denerwował. Sam nie wierzę w to, że coś da się zmienić. Miliony ludzi nadal będą zalewać się w trupa, wyżywać się na swoich bliskich, zabijać innych jadąc samochodem (przecież dwa kieliszki mi nic nie zrobią). Walka z wiatrakami. Młodzi mają piękny przykład - skoro starsi piją, to ja też będę, bo muszę być fajny. Pięknie. Pijcie dalej. Niszczcie siebie i innych. Pijcie dalej, co wam szkodzi. Te problemy przecież was nie dotkną. Tak trzymać, grunt to nie myśleć przecież. Dewiza tego kraju. Cytat, podsumowujący mój dość chaotyczny i bezcelowy wywód (autorstwa K. Wojewódzkiego): “Polska jest jak dziecko z downem. Trzeba je kochać i opiekować się, ale cudów nie należy się spodziewać.”

Sprawa zaistniała w mediach, gdy pewna Finka mieszkająca we Włoszech (mam nadzieję, że nie pomyliłem kolejności i narodowości) stwierdziła, iż obraża ją krzyż wiszący w szkole jej dzieci. O dziwo, Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu przyznał jej rację i stwierdził, iż wieszanie krzyży jest naruszeniem prawa rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami oraz wolności religijnej uczniów. Naprawdę zwątpiłem - czyżby ktoś jeszcze na tym świecie myślał? Byłem pełen radości, z drugiej strony byłem ciekaw reakcji naszych kochanych katolickich do bólu polityków. Wbrew pozorom podpisany przez prezydenta Kaczyńskiego Traktat Lizboński jest u nas obowiązującym prawem (o tym przy okazji), więc decyzja Trybunału obowiązuje także u nas. A przynajmniej będzie, jeśli ktoś do owego Trybunału złoży zażalenie. Oczywiście wywiązała się w Polsce dyskusja (chociaż słowo krucjata bardziej tutaj pasuje). Ateiści i wyznawcy innych religii przez chwilę ucieszyli się, że będą mieli takie same prawa jak wyznawcy innych religii, że nie będą dyskryminowani przez ultra katolickie społeczeństwo i polityków. Oczywiście okazało się to zwykłym marzeniem. Zapewnił ich o tym sam pan prezydent w słowach: “Nikt nie będzie w Polsce przyjmował do wiadomości, że w szkołach nie wolno wieszać krzyży, nie ma na co liczyć. Być może gdzie indziej tak, ale w Polsce nie.” Tym samym w imię zasad demokracji powiedział tym wszystkim ludziom, którzy nie są katolikami “pierdolcie się, jesteście gorsi od nas!”. Prezydent wszystkich Polaków, też mi coś.

Otóż szanowny panie prezydencie - gdybym miał tylko trochę czasu albo jakąś złudną nadzieję, że odniosę jakiś sukces, to podałbym pana do sądu. Można by sądzić, że chociaż prezydent tego kraju zna takie rzeczy jako prawo i jego przepisy. No, chociaż Konstytucję. A tym bardziej prezydent, który jest profesorem prawa podobno. Dla wszystkich innych, którzy nie są takimi “znawcami prawa” jak nasz kochany pan prezydent-kartofel, przedstawiam o co chodzi. Zgodnie z Art. 126 ust. 2 Konstytucji RP: “Prezydent Rzeczypospolitej czuwa nad przestrzeganiem Konstytucji, stoi na straży suwerenności i bezpieczeństwa państwa oraz nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium.” Dalej, zgodnie z Art. 25 ust. 2 Konstytucji RP: “Władze publiczne w Rzeczypospolitej Polskiej zachowują bezstronność w sprawach przekonań religijnych, światopoglądowych i filozoficznych, zapewniając swobodę ich wyrażania w życiu publicznym.” Interpretować, czy sprawa jest zrozumiała dla tych rozumiejących tekst pisany? Prezio tego kraju złamał Konstytucję, to chyba podpada pod sąd albo inny Trybunał Stanu. Jak ktoś w tym kraju ma przestrzegać prawa, skoro na forum publicznym łamie je sam prezydent?!

Wróćmy jednak do samych krzyży w miejscach publicznych. Nagle pojawił się problem, wszyscy ludzie wypowiadają się na ten temat. Politycy wszelkich opcji są oczywiście oburzeni, że jak ktoś może w ogóle tak myśleć (poza panią Senyszyn), księża katoliccy nagle wypowiadają się jako eksperci, no błagam. Brakuje jeszcze tylko kobiety z wąsami i kilku słoni do tego cyrku. Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że ci wszyscy ludzie oburzeni zdejmowaniu krzyży (i najchętniej broniący ich własną piersią) popełniają przestępstwo! Tak, łamią prawo. Ponownie Konstytucję. Tragedia. To są ludzie, którzy mają nas reprezentować? W takim wypadku wolę monarchię, dziękuję bardzo. Krzyże w urzędach, krzyże w szkołach, wtłaczanie katolicyzmu w szkołach. A gdzie równość? W słowniku chyba tylko. I w Konstytucji, ot takim kawałku papieru, o którym chyba większość ludzi zapomina, a politycy to już na pewno.

Paranoję krzyży w urzędach i szkołach wytłumaczę na przykładzie nauczania katolicyzmu w szkole. Nie nazywam tego “nauką religii”, bo to nie ma z tym nic wspólnego. Sensem lekcji religii w szkołach nie jest krzewienie wiedzy o innych religiach (jak moim skromnym zdaniem powinno być, jeśli już), czy nawet o chrześcijaństwie, ale wbicie uczniom do głów tzw. “prawd wiary” w celu bezrefleksyjnego ich powtarzania przez owych uczniów. Czyli w zasadzie mamy tu do czynienia z indoktrynacją religijną, a nie nauką. Tu nie chodzi o przekazanie wiedzy młodym, ale o pranie mózgów, aby później z ich posiadaczy wyrosły potulne i spolegliwe owieczki, które tym skuteczniej dadzą się ogolić, czyli dawać więcej na tacę. Najlepiej, żeby wszyscy byli tacy sami. Tak samo myślący, tak samo ubrani (ot, chociażby mundurki). Kreatywność i inteligencja kończy się wraz z pójściem do szkoły. Powód, dla którego religia jest w szkołach, to odpowiedni zapis Konkordatu, którego forma (umowa międzynarodowa ratyfikowana za zgodą Sejmu wyrażona w formie ustawy) sama w sobie jest pogwałceniem zasady równouprawnienia wyznań (znowu Konstytucja, art. 25 ust. 1: “Kościoły i inne związki wyznaniowe są równouprawnione”). Zaraz, chwila, skoro są równouprawnione to o co chodzi? Tak powinien ktoś zapytać. To tylko teoria, gdyż jak można łatwo zaobserwować, równo taktowani są tylko katole. Reszta, która myśli lub myśli inaczej, najlepiej żeby została zepchnięta na margines społeczeństwa, do podziemia.

Ktoś ponownie powinien zapytać, skoro teoretycznie wszystkie religie i ich wyznawcy (oraz ateiści) są równi, to dlaczego akurat katolicyzm jest nauczany jako jedyna prawidłowa religia, zamiast czegoś o nazwie “nauka o religiach”? Jest to spowodowane ponownie Konstytucją, dalszymi ustępami Art. 25:
“4. Stosunki między Rzecząpospolitą Polską a Kościołem Katolickim określają umowa międzynarodowa zawarta ze Stolicą Apostolską i ustawy.
5. Stosunki między Rzecząpospolitą Polską a innymi kościołami oraz związkami wyznaniowymi określają ustawy uchwalone na podstawie umów zawartych przez Radę Ministrów z ich właściwymi przedstawicielami.”

No niby nie ma wielkiej różnicy, ustawa na podstawie umowy, a umowa międzynarodowa. Brzmi prawie tak samo, prawda? Prawie. Biorąc pod uwagę reguły polskiego prawodawstwa, Art. 91 ust. 2 Konstytucji, – “Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową” – mamy do czynienia z faktyczną nierównością sytuacji prawnej wyznań. Czyli Konstytucja jest w tym akurat aspekcie wewnętrznie sprzeczna. Czy tylko dla mnie wydaje się to skrajnym debilizmem? Wyznawcy (lub ateiści) innych religii podczas czytania Konstytucji mają nadzieję na równe traktowanie z katolami, a tu nagle się okazuje, że sama Konstytucja jest bez sensu i im te prawa zabiera. Gdzie tu równość? Gdzie tu logika? Gdzie tu normalne prawo? Tragedia, tragedia.

Moim zdaniem, jeśli chodzi o te krzyże w urzędach i szkołach, to powinno się je zdjąć. Teoretyczna równość religii, prawda? Dlaczego mam wszędzie spotykać krzyż? Bo mam prezydenta, który ma nierówno pod sufitem i Konstytucję, którą ktoś tworzył po pijaku? Rozsądnym rozwiązaniem tej sytuacji jest zniknięcie wszelkich obiektów religijnych z urzędów i innych miejsc, typu szkoły. Równość, prawda? W jednym z poznańskich liceów, pewien nauczyciel wykazał się inteligencją i wprowadził inny dobry pomysł. Pozwolił uczniom innych wyznań powiesić ich symbole religijne na ścianie. I tak, obok krzyża katolickiego wiszą symbole innych religii. Uczy tolerancji i szacunku dla innych. Bardzo dobry pomysł. Ma jednak jedną wadę - a co, jeśli jestem ateistą? Jako ateista nie mam żadnego symbolu religijnego i mogę się czuć poszkodowany. Dlatego uważam, że wszelkie symbole religijne powinny zniknąć z miejsc publicznych. Byłoby to jedyne logiczne rozwiązanie tej sprawy, nie krzywdzące nikogo. Równość wszystkich, prawda?

Decyzja Komitetu Noblowskiego została przyjęta delikatnie mówiąc jako zaskoczenie. W uzasadnieniu podkreślano “nadzwyczajne wysiłki” podejmowane przez prezydenta USA w celu “umocnienia międzynarodowej dyplomacji i współpracy między narodami”. Zaznaczono także szczególne znaczenie jego “wizji świata bez broni nuklearnej” i dążenia do jej realizacji. ” Obama jako prezydent stworzył nowy klimat w polityce międzynarodowej. Wielostronna dyplomacja odzyskała centralną pozycję, z naciskiem na rolę, jaką mogą odgrywać Narody Zjednoczone i inne instytucje międzynarodowe. Dialog i negocjacje są preferowane jako instrument rozwiązywania nawet najtrudniejszych konfliktów międzynarodowych” - tak brzmi tekst uzasadnienia tej nagrody. A teraz będzie tłumaczenie tego na język przystępny, bez owijania w bawełnę.

Cała ta sytuacja strasznie mnie bulwersuje i zastanawia, czy aby na pewno Komitet Noblowski nie był na ciężkim kacu w czasie podejmowania tej decyzji. Nagroda Nobla przyznawana jest przecież za (uwaga, uwaga) osiągnięcia. A co ma Barack? Plany. Nie oszukujmy się - podjęta decyzja jest aż do bólu poprawna politycznie. Nie wiem, Komitet bał się, że zostanie oskarżony o rasizm, jeśli Obama by nie wygrał? Czy może bawią się we wróżenie z fusów, przewidywanie przyszłych zdarzeń i czy plany oraz obietnice prezydenta się spełnią? Tak, czy inaczej jest to decyzja bardzo kuriozalna. Komitet najwidoczniej wyboru dokonywał na zasadzie “chybił-trafił” i dopiero do wyniku losowania dorabiali ideologię. No trzeba przyznać, że samo uzasadnienie jest zbiorem ładnych słów i niczym więcej - na dobrą sprawę, żadne z nich nie odzwierciedla sytuacji rzeczywistej.  Za co Obama dostał tą nagrodę? Za odcięcie się od polityki Busha? To zrobiłby każdy, kto ma punktów IQ więcej niż chociaż paprotka. Za ładne słowa, obietnice polityczne (taki oksymoron) i poparcie społeczne? Trochę niewystarczające jest to moim zdaniem. Równie dobrze nagrodę Nobla może dostać każdy premier Polski za piękne słowa w swoim exposé.

Nagroda przyznana na zachętę. No błagam - przecież to nie jest podstawówka i nagradzanie lizakami za dobre czyny i postępy jakiekolwiek w pracy. Tym bardziej, że Obama nie dostanie przysłowiowego lizaczka, ale pokaźną sumę pieniędzy - 1,4mln dolarów piechotą nie chodzi. To ogromna kasa jest, a dają ją osobie rządzącej USA. Czy Komitet Noblowski nie dostrzega tej ironii i własnej hipokryzji? Jestem teraz ciekaw, co Obama zrobi z tymi pieniędzmi. Jeśli by zrobił coś dla ludzi, to jeszcze zachowa twarz. Niech na przykład zbuduje kilka boisk do koszykówki, skoro tak bardzo kocha ten sport. Albo odda dla jakiegoś domu dziecka, czy innej organizacji społecznej. Na pewno byłby to ładny gest. Jeśli jednak tą kasę przeznaczyłby, nie wiem, na pomnik upamiętniający prześladowanie Murzynów, czy też renowację własnego ogródka, to osiągnie tym samym dno dna. Moim zdaniem należy sobie zadać pytanie - skoro jest to nagroda przyznana na zachętę, to co jeśli te deklaracje składane przez prezydenta USA okażą się w przyszłości pustymi słowami, jak bywa w 99% obietnic składanych przez polityków. Czy wtedy Komitet Noblowski odszczeka swoją decyzję, jeśli Obama okaże się podobnym politykiem do Busha? Przecież na dobrą sprawę nie wiadomo jakim politykiem jest Obama - sprawuje on urząd prezydenta USA zaledwie od 20 stycznia 2009 roku. Na chwilę obecną jest to niecałe 9 miesięcy. I cóż pan prezydent przez ten czas zdziałał? Wg Komitetu Noblowskiego nastąpił “nowy klimat międzynarodowy”. Czyli że co? Cieplej się na świecie zrobiło, czy o co chodzi? Bo jak dla mnie, to za czasu jego prezydentury nie zmieniło się absolutnie nic. Obama nie zrobił nic szczególnego dla świata. No, chyba że liczymy wyrzucone miliardy dolarów w błoto, czy jak kto woli, na nieudolne ratowanie gospodarki własnego kraju. Zresztą inne pytanie - co ten Kenijczyk z amerykańskim obywatelstwem zrobił dla pokoju na świecie? Przecież tak za to był wychwalany w uzasadnieniu. Jedyne pokojowe działania jakie widzę, to siedzenie w gabinecie. A tak? Wycofanie się z tarczy antyrakietowej w Polsce i Czechach? No ja nie wiem, może wystarczy dobry PR, poklepać się po plecach z Miedwiediewem (dla niewtajemniczonych, to ta marionetka rządząca Rosją, którą steruje Putin), odwołać spotkanie z Dalajlamą, żeby nie drażnić Chińczyków i już? Pokojowy Nobel. “Nowy międzynarodowy klimat”. Może to oznacza po prostu nie zrobienie niczego z  zagrożeniem terrorystycznym na całym świecie (notabene wywołanym przez USA), eskalację konfliktu z Iranem już na poziomie atomowym, przyzwolenie Rosji na prowadzenie neoimperialnej polityki i porzucenie sojuszników (wspomniane wycofanie się z obiecanej tarczy antyrakietowej).

Pokojowa nagroda Nobla zawsze kojarzyła mi się z pokojem, brakiem wojen i tak właśnie była definiowana przez samego twórcę tej nagrody. A teraz co? W ogóle o jakich pokojowych działaniach wspomnianych w uzasadnieniu my tu mówimy?! Prowadzenie wojny z Irakiem, prowadzenie kolejnej wojny z Afganistanem, wisząca praktycznie na włosku wojna z Iranem. Czy to jest do jasnej cholery pokój?! Komitetowi się ironii chyba zachciało, szkoda tylko że nie poinformowali ludności świata, że tym razem robią sobie ewidentne jaja z laureata tegorocznej nagrody. Naprawdę szkoda, że jeszcze nie zaczęli przedstawiać Obamy jako Mesjasza. Polecam ukrzyżowanie i koronę cierniową. Błagam! Ludzie - głowami na dupy się żeście pozamieniali?! Śmiało mogę stwierdzić, że jeśli dotychczas pokojowa nagroda Nobla coś znaczyła w świecie, to teraz jest to tylko zwykła błahostka na równi z Orderem Uśmiechu, czy Nagrodą Darwina. Faux pas to zbyt delikatne określenie w stosunku do tego co zrobił Komitet. To zwykła kpina i skrajny debilizm.

Byłbym w stanie jeszcze zrozumieć przyznanie tej nagrody Obamie, gdyby był jedynym rozsądnym nominowanym. Ale przecież tak nie było! Przecież wśród faworytów w tym roku wymieniono chociażby chińskich dysydentów (ze względu na 20 rocznicą masakry na placu Tiananmen w Pekinie). Jako kandydatów wymieniano też między innymi działacza praw człowieka i krytyka chińskiego rządu Hu Jia, a także Wei Jingshenga, który spędził 17 lat w więzieniu za apelowanie o reformy komunistycznego systemu Chin. Sądzę, że także osoby takie jak premier Zimbabwe Morgan Tsvangirai, czeczeńska adwokatka Lidia Jussupowa oraz kolumbijska działaczka polityczna i aktywistka Ingrid Betancourt są odpowiedniejszymi osobami do otrzymania pokojowej nagrody Nobla. Podkreślmy słowo “pokojowej”. Ci ludzie coś dla pokoju robią, czy robili. Coś, to nawet obraza dla nich, zbyt słabe słowo. Natomiast Barack Obama raczej nie zapracował przez te dziewięć miesięcy na rzecz pokoju na świecie (poza mówieniem o nim), raczej wręcz odwrotnie. To czyny się ocenia, nie słowa. Powtórzę jeszcze raz - mówić można wiele rzeczy, lecz naprawdę można kogoś docenić dopiero za to co osiągnął.

Strach myśleć, kto dostanie pokojową nagrodę Nobla w przyszłym roku. Skoro najważniejsza nagroda pokojowa na świecie została tak zdyskredytowana, a jej uzasadnienie jej przyznania jest tak bardzo naciągane i wyssane z palca, to w następnych latach lista kandydatów może się znacznie powiększyć. Władimir Putin, Kim Dzong Il, Fidel Castro, Hugo Chavez, Mahmud Ahmadineżad, Muammar Kadafi, czy Aleksander Łukaszenko także coś pokojowego na pewno w swoim życiu zrobili. Wszystko zależy od punktu widzenia przecież - ludzie z ich krajów na pewno bardzo szczerze poparliby ich kandydaturę do pokojowej nagrody Nobla. Podobnie by było z Osamą bin Ladenem - przecież jest to człowiek, który chyba najbardziej miłuje pokój na świecie. Równie dobrze można przyznać nagrodę przyszłoroczną dla Józefa Stalina za zasługi. Przecież w przyszłym roku mija 65 rocznica zakończenia II Wojny Światowej, a Józef Stalin w bardzo znaczącym stopniu przyczynił się do zakończenia tej wojny i pokonania nazistów. Takie uzasadnienie każdy by zrozumiał przecież. A te setki milionów ofiar jego rządów? Oj tam, zwykłe błędy statystyczne. Przecież jak zwykł mawiać - “ludzi ci u nas mnogo”.

Jestem w pełni świadomy tego, że słowa potrafią wiele zdziałać. Być może prezydent Obama zasłuży na pokojową nagrodę Nobla, jednak na pewno nie zrobił tego w tym momencie. Przyznanie jemu tej nagrody spowodowało tylko jej deprecjację. Owszem, Obama ma bardzo ciekawe zapowiedzi, mądre i pokojowe. Jestem ciekaw, czy mu się uda - jednak nauczony życiem jestem dość sceptycznie do tego nastawiony. Zatem jeszcze raz - czyny, nie słowa. Jeśli wystarczą słowa, to mam propozycję kandydata do pokojowej nagrody Nobla i mówię to bardzo szczerze i poważnie. Człowiek, który słowami zmienił światopogląd setek milionów, jeśli nawet nie miliarda osób na tym świecie. Na mój także miał wpływ. Zresztą ta osoba to nie tylko słowa, działał na rzecz pokoju, na rzecz równego traktowania kobiet, czy mniejszości narodowych. Otrzymany tytuł szlachecki zwrócił w ramach protestu przeciwko wspieraniu wojny w Wietnamie. Osoba ta uznawana jest wręcz za guru wszelkich ruchów pokojowych. Piszę to wszystko szczerze, bez cienia ironii i sarkazmu, i jestem bardzo za tym, aby ta osoba, ten człowiek dostał pokojową nagrodę Nobla. Zasługuje jak mało kto. Panie i Panowie: John Lennon. Może podniosą się głosy, że no jak - muzyk i Nobla? Zauważcie tylko, że jedną piosenkę zdziałał więcej dla pokoju na świecie niż tegoroczny laureat. Dlatego głęboko wierzę, że kiedyś tą nagrodę John Lennon pośmiertnie dostanie. W końcu “może i jestem marzycielem, ale nie jestem jedynym.”

“Immunitet jest to instytucja prawna, mocą której osoba z niej korzystająca nie podlega określonym przepisom, do przestrzegania których inne osoby są zobowiązane. Immunitet może też oznaczać ograniczenie odpowiedzialności prawnej danej osoby z tytułu pełnienia przez nią określonej funkcji.” Przedstawiona definicja immunitetu dość dobitnie pokazuje jakiego rodzaju nadużycia mogą nastąpić w związku z posiadaniem takiego przywileju. Otóż osoba taka staje się wyjęta spod prawa, gdyż przecież nie podlega określonym przepisom. Z czysto teoretycznego punktu widzenia, immunitet miał zapewnić osobom posiadającym go wolność niczym nieskrępowanej wypowiedzi, co miało ułatwiać ich pracę - na przykład posłom, czy senatorom, ale także sędziom. I tutaj pojawia się moim zdaniem pierwszy logiczny problem - immunitet dopiero nadaje wolność słowa? Z tego co pamiętam z zajęć dotyczących prawa oraz z czytanej konstytucji naszego kraju - wolność słowa i wypowiedzi już obowiązuje. Czasy komuny się skończyły, cenzury (teoretycznie) już nie ma. Okazuje się, że teoria nie ma wiele wspólnego z praktyką. Jest szereg przepisów, które kłócą się z zapisem dotyczącym wolności słowa - na przykład przepis mówiący o karze dla osoby obrażającej prezydenta, czy dla osoby obrażającej czyjeś uczucia religijne. Obrażanie jest tu bardzo szerokim pojęciem i zależy tylko od interpretacji kogoś. Wystarczy przecież, że ktoś ubrany w koszulkę ze znakiem uznanym przez kogoś za niereligijny pojawi się w miejscu kultu religijnego - to już podpada pod obrazę uczuć religijnych i grozi karą. No czy to jest normalne? Przecież wolność słowa, prasy i wypowiedzi podobno jest. Nic bardziej mylnego - to tylko sucha teoria niemająca nic wspólnego z praktyką. Szkoda tylko, że ta teoria wynika z konstytucji, która jest podobno najważniejszym zbiorem przepisów dla naszego kraju (do czasu ratyfikowania Traktatu Lizbońskiego oczywiście). W związku z tym, potrzebna jest specjalna opcja, która ma ową wolność i swobodę gwarantować, czyli immunitet. I tutaj moje pytanie - skoro taka ma być funkcja immunitetu, to dlaczego w takich słowa tego nie opisać? Zmienić definicję i zamiast słów “nie podlega określonym przepisom, do przestrzegania których inne osoby są zobowiązane” użyć słów w stylu “ma zapewnioną ochronę przed próbami ograniczania niezależności, w szczególności swobody głosowania oraz wolności wypowiedzi”. Byłoby wtedy rozsądniej, czytelniej i logiczniej. Niestety, logika należy do rzadkości jeśli chodzi o rozumowanie. Niektórym ludziom posiadającym immunitet wydaje się, że w zasadzie mogą wszystko. Są ponad prawem, pół-bogami. Na dobrą sprawę, taka osoba może być seryjnym mordercom, ale nic jej nie będzie można zrobić, gdyż posiada immunitet, którego może go pozbawić tylko Sejm. A jeśli taka osoba byłaby w partii rządzącej i posiadającej większość w Parlamencie, to nie muszę dodawać jaki byłby efekt, a raczej brak efektu i reakcji.

Zresztą wystarczy spekulowania i gdybania. Czas odnieść się do przypadków rzeczywistych, z niedalekiej przeszłości. I tak mamy przykład pani Renaty Szynalskiej, która w roku 2004 potrąciła 18-letniego rowerzystę jadąc pod wpływem alkoholu. Wprawdzie zrzekła się immunitetu, zachowując przy tym resztki godności, jednak na badanie zawartości alkoholu się nie zgadzała. Dopiero po kilku godzinach wyraziła na to zgodę i alkomat wykazał 0,4 promila alkoholu. Nie warto nawet pytać ile miał tych promili, gdy prowadziła. A dlaczego dopiero po kilku godzinach się zgodziła? Gdyż miała immunitet i zasłaniając się nim mogła odmówić badania na trzeźwość. Czy to ma coś wspólnego ze swobodą głosowania, czy wypowiedzi? Nie sądzę. Albo ostatni przykład - poseł Prawa i Sprawiedliwości (sic!), poseł-recydywista Jacek Kurski. Dlaczego recydywista? Gdyż po raz drugi zasłonił się swoim immunitetem podczas “spotkania” z policją na drodze. Pierwszy taki przypadek miał miejsce, gdy bardzo się mu spieszyło do Warszawy, więc gdy jadąc samochodem spotkał konwój policyjny przewożący przestępców do stolicy, szybciutko się do niego dołączył. Nie reagował na wezwania policji do zatrzymania się, dopiero specjalnie zorganizowana blokada drogowa ukróciła tą “wycieczkę”. Jego tłumaczenie? Spieszył się, poza tym dobrze się jechało, a z chęcią by wyminął konwój, ale przecież jest zabronione wyprzedzanie samochodów na sygnale. Normalny człowiek, zwykły obywatel zostałby aresztowany i dostał porządny wyrok, za narażanie policjantów, za przeszkadzanie w akcji transportu skazańców, a także za jazdę bezpośrednio za samochodami policyjnymi na sygnale oraz za łamanie przepisów dotyczących prędkości, podwójnej ciągłej i wyprzedzania. Słowem uzbierałoby się tego trochę, prawo jazdy zrobiłoby papa, a wyrok na pewno nie ograniczyłby się do grzywny. A jaki był efekt tutaj? “Mam immunitet, nic mi nie możecie zrobić”. Żal. Niestety pan Kurski nic się nie zmienił i kilka dni temu miała miejsce podobna przygoda z policją. Tym razem w Olsztynie, w terenie zabudowanym i ograniczeniu prędkości do 70km/h pan poseł jechał 109km/h, za co zatrzymała go policja. Normalny efekt? Jakieś 300 zł oraz 6 punktów karnych. A tutaj? No tak, a jakżeby inaczej. Mam immunitet, możecie mnie tylko pouczyć. Na tym jednak nie koniec. Poseł zajechał na miejsce, zaparkował w obrębie skrzyżowania i się po prostu oddalił. Normalnie to kolejne 300zł i 1 punkt karny, że o blokadzie koła za niewniesienie opłaty parkingowej w ogóle nie wspomnę. Oczywiście słowo “normalnie” nie pasuje do pana Kurskiego, więc o takich sprawach w ogóle nie może być mowy. Immunitet wg tego pana to nietykalność i bycie świętą krową. Co do bycia krową to się zgadzam w pełni, z nietykalnością już może trochę gorzej, ale na pewno zakaz zbliżania się do mnie, gdyż ze względu na mój wybuchowy charakter mógłbym na chwilę stracić nad sobą kontrolę wysoki sądzie.

Podsumowując - immunitet zamiast dawać ludziom go posiadającym pewne przywileje w postaci lepszego rządzenia krajem i wprowadzania nowych ustaw i przepisów w życie, służy do wykręcania się przed policją i generalnie przed odpowiedzialnością. Można by nawet się pokusić o stwierdzenie, że gdyby nie immunitet, to zabrakłoby posłów i senatorów. No, chyba że obrady byłyby prowadzonej w więziennej stołówce.

P.S. Informacja z ostatniej chwili - marszałek Bronisław Komorowski przedstawił propozycję zmian w ustawie o wykonywaniu mandatu parlamentarzysty, dotyczącą wykroczeń drogowych posłów i senatorów. Ma zostać stworzony mechanizm, w którym “parlamentarzysta będzie mógł zapłacić mandat, a jeśli nie będzie chciał, będzie się tłumaczył dlaczego zasłonił się immunitetem”. Opozycja już zapowiedziała, że poprze taki projekt - czyżbym jednak za szybko tracił nadzieję i wiarę w ludzi i ich inteligencję i myślenie (a raczej ich brak)? Czas pokarze…

Tak na logikę - jak powinien taki pakiet antykryzysowy wyglądać? Teoretycznie powinno się finansować przedsięwzięcia ekonomiczne, a te nieekonomiczne, przynoszące ogromne straty, przestać finansować i po prostu do nich dopłacać, żeby oszczędzać kasę. Na pewno wiązałoby się to też z ograniczeniem inwestycji, wydatków na przykład na zbrojenia, czy brak podwyżek dla (dajmy na to) pielęgniarek. W skrócie mówiąc - oszczędzamy kasę i zarządzamy nią rozsądnie i z rozwagą. To tyle jeśli chodzi o teorię, czas na praktykę. Amerykanie mają najwidoczniej skrajnie inne podejście do oszczędzania niż my. Otóż w swoim super projekcie uwzględnili finansowanie amerykańskich naukowców, a jak wszyscy wiemy, najlepsze (najśmieszniejsze) informacje przekazywane przez media zawsze zaczynają się od słów “amerykańscy naukowcy”. Zatem co tym razem? Tym razem seria problemów bardzo życiowych - seks. Nie, wcale nie chodzi o szczepionkę na AIDS, czy lekarstwa na różnego rodzaju choroby weneryczne. Zamiast tego można tam znaleźć wydatki typu: 221 tys. dolarów na badania “barier dla poprawnego użycia kondomu”, które przeprowadzi Uniwersytet Indiana. Przepraszam, że co? No śmiech na sali. Poprawne użycie - to nie taniej na opakowaniu rysunek zrobić jak nałożyć i gdzie? “Nie na nos, niżej, jeszcze niżej, no nie na stopę, trochę wyżej” - czy to z takimi problemami styka się przeciętny mieszkaniec Ameryki? Ja rozumiem, że są oni z natury tępi, no ale może jednak, mimo wszystko… No cóż, jedziemy dalej. 219 tys. dolarów na studium przygodnego seksu wśród nastolatków na Uniwersytecie w Syracuse. Co tu badać przepraszam? Taniej zapłacić za wejściówkę na jakąś dyskotekę, czy wyjazd na kolonie i tylko obserwować nastolatków w “naturalnym środowisku”. Zamiast takie badania przeprowadzać i wydawać w bezsensowny sposób pieniądze podatników, lepiej byście to przeznaczyli na kształcenie tych młodocianych kretynów, przecież to oni mają stanowić za kilka, kilkanaście lat o wyglądzie waszego kraju. A zresztą, co ja się przejmuję - nie mieszkam tam i nie mam zamiaru jakoś. No, ale chcemy pośmiać się jeszcze, zatem następny punkt programu to 123 tys. dolarów na “ocenę wpływu użycia narkotyków na podniecenie seksualne” na podstawie analizy “społeczności o podwyższonym ryzyku nieodpowiedzialnych zachowań seksualnych” na uniwersytecie Illinois w Chicago. Zamiast takiego ładnego oficjalnego opisu, można to ująć inaczej - jak dragi wpływają na seks wśród nastolatków i młodzieży. Nie szybciej i dosadniej? Poza tym nie wiem o co chodzi - przecież wiadomo, że jedne narkotyki nastawiają pokojowo do całego otoczenia, jesteśmy jednością, świat jest cudowny (np. marihuana), inne zwiększają doznania ciała (ectasy), a po innych widzisz muzykę (LSD) i świat też jest dla ciebie cudowny. Więc moje pytanie brzmi - co tu badać? Nie macie kasy na co wydawać? A czasem kryzysu u was nie ma? Czyżby się okazało, że ten cały kryzys to kolejna bzdura wymyślona przez was rząd, żeby kontrolować wasze mierne umysły? Nie? To po co kasę przeznaczać na takie coś? Jak chcecie się pozbyć tych 123 tysięcy dolarów, to ja bardzo chętnie je przyjmę. Te narkotyki służące do badań testowych też.

Jak to najczęściej jest, najciekawsze zostawia się  na koniec. Otóż moim osobistym faworytem w kategorii głupota w wydawaniu pieniędzy jest przeznaczenie 28 tys. dolarów na sprawdzenie, czy prawdą jest, że metaamfetamina powoduje “nienasyconą żądzę” wśród jej użytkowników na przykładzie seksualnego zachowania szczurzych samic. Ja nie wiem, jeśli to naprawdę taki ważny problem jest, to nie łatwiej połączyć trzech ostatnich badań w jedno? Wyjdzie taniej, wyniki będą bardzo dobre i wszyscy będą zadowoleni. Aż zaczynam prawie żałować, że nie jestem już nastolatkiem i nie mieszkam w Stanach. Tak, czy inaczej można zauważyć w tym wszystkim, że nauka w Stanach ma się tak dobrze, że przeznacza się badania na takie bzdury. Szkoda, że takie same pieniądze nie mogą być przeznaczane na polską naukę. Jestem pewien, że zostałyby one lepiej spożytkowane, na pewno lepiej. Wszyscy byliby zadowoleni - i podatnicy, że ich pieniądze nie są (chociaż raz) bezmyślnie marnowane, i polscy naukowcy, że wreszcie mogą coś zrobić pożytecznego i się wykazać.

Swoją drogą zaczynam dochodzi powoli do smutnych wniosków, iż sytuacje pokazane w filmie pt. Idiokracja, wcale nie muszą być aż taką fikcją. Jeśli nadal amerykańskie społeczeństwo będzie ogłupiane w takim samym, ciągłym stopniu, to za chwilę nie będzie nikogo, kto mógłby nawet ich ogłupiać, gdyż sam będzie na takim samym poziomie niedorozwoju intelektualnego. I tak naukowcy zamiast szukać lekarstw na szerzące się choroby, generalnie robić coś pożytecznego, będą szukać środków na zwiększenie rozmiarów i potencji (jak we wspomnianym filmie, gdzie cały kraj był na poziomie intelektualnym 3-letniego dziecka z porażeniem mózgowym). Co jak widać na przedstawionych powyżej przykładach, chyba zaczęło się już dziać. Dlatego, aby uniknąć takiej sytuacji po raz kolejny zwracam się do wszystkim z ogromną prośbą, bardzo ważnym apelem. Ludzie - myślcie. To naprawdę nie boli.

Wpierw dostaliśmy wyznaczony termin od (w skrócie mówiąc) Unii Europejskiej, żeby coś zrobić z tymi stoczniami. Termin to 31 sierpnia. Premier Tusk zapowiedział też, że jeśli do tego czasu minister skarbu odpowiedzialny za sprzedaż dwóch polskich stoczni nie doprowadzi transakcji do celu, to żegna się z pracą. To tytułem przypomnienia. Już pod koniec czerwca usłyszeliśmy fantastyczną wiadomość, iż stocznie sprzedano inwestorom z Kataru. Gdzie, nawet w połowie maja trąbiono o sukcesie już. Katarska korporacja, za którą ręczyła ręczyła inna agencja. Ogólnie super. Pieniędzy szejkom nie zabraknie, kryzys im nie straszny - cud, miód. Już otwierano szampana praktycznie, gdy okazało się, że na dobrą sprawę nie sprzedano tych stoczni, tylko znaleziono inwestora dopiero. Następnie były “problemy papierkowe” i tak czas sobie mijał. Zaczęło się robić niespokojnie, gdyż czas sprzedaży stoczni (31 sierpnia) zbliżał się coraz bardziej, a pieniędzy za stocznie nadal nie było od katarskich inwestorów. Minął pierwszy wyznaczony termin (końcówka lipca), został wyznaczony następny. Przesunięcie tłumaczono (uwaga, uwaga) kryzysem. No chwila, a przecież jeszcze jakiś czas temu zapewniano nas, żę kryzys nikomu nie straszny. Minister skarbu, atakowany z każdej strony, zapewniał że transakcja odbędzie się, że katarski inwestor wydał już na to kilka milionów (jeśli dobrze pamiętam to chyba 8), więc na pewno zakończy się to wszystko pomyślnie. Skończyło się jak zawsze. Okazało się, że 8 mln to dla szejków odpowiednik papieru toaletowego i mogą się tym podetrzeć, kompletnie nie robi im różnicy, czy je gdzieś stracą, skoro za kilka chwil zarobią jeszcze raz tyle. Tradycyjnie wyszło na to, że rząd zapewniając całe społeczeństwo, że już sprzedał stocznie, że już prawie jest wszystko podpisane, tylko kwestie papierkowe, grał najzwyczajniej na czas i nas oszukiwał. Skoro wg zapewnień to poważne negocjacje na zaawansowanym szczeblu były, to dlaczego inwestor z Kataru się wycofał? Coś tu się nie trzyma całości. Ale na tym nie koniec absurdów, bo to byłoby “tylko” lecenie w kulki, ale takie małe kulki. To co nastąpiło i następuje później, można już by nazwać kulami do kręgli. Otóż minister skarbu (cały czas [i słusznie!] bojąc się o swoją posadę) stwierdził, iż znalazł nowego inwestora. Agencję, która przy poprzedniej transakcji służyła jako ten gwarant, poręczenie. No cóż, zaczyna się robić śmiesznie. Czas mija i mija, zaczynają wychodzić na światło dzienne nowe i ciekawe informacje. Ot, na przykład takie dotyczące udziału w tej transakcji jakiegoś “nieznanego handlarza bronią”. No ja przepraszam bardzo, czy to jest poważny biznes, czy robienie sobie szopki? Generalnie wiadomo już, że z terminem na pewno nie zdążymy, gdyż jest to fizycznie niemożliwe, a Komisja Europejska nie wiadomo czy przedłuży nam czas na sprzedaż stoczni. Jeśli tego nie zrobi, to polski rząd będzie musiał oddać Unii całą zapomogę jaką wpakował ostatnimi laty w owe stocznie, a do tego nasz ukochany rząd na pewno nie chce dopuścić. Mogłoby się wydawać, że będą robić wszystko żeby jednak w miarę z terminem dać radę. Otóż nie. Okazuje się, że minister Grad nawet żadnego spotkania z nowymi katarskimi inwestorami nie ma zaplanowanego, bo przecież “sami sobie poradzą”. Generalnie nie miesza się do niczego i czeka w zasadzie na pieniądze od inwestorów i wszystko jest w porządku. Przecież to jakaś kpina w żywe oczy! Takie bajki to sobie dzieciom możecie odpowiadać. Czy nie lepiej przyznać się, że nie ma żadnego planu, że nie wiecie nic co się dzieje i stoczni nie sprzedacie? Czy też lepiej mydlić oczy jakimiś inwestorami z Kataru, których znając życie wcale nie ma i skończy się na tym, że te tereny kupi mafia lub inni przemytnicy (co wyjdzie na to samo)? Może jestem przewrażliwiony, ale do tego to wszystko zmierza - byle tylko sprzedać przed końcem sierpnia, a komu to już mniej ważne.

W całej sprawie jest tylko jedna pewna rzecz - minister skarbu, niezależnie od wyniku transakcji, straci pracę. Premier Tusk będzie musiał zachować twarz, a tylko dymisjonując pana Grada mu się to uda. W sumie Tusk jest w najlepszej tutaj sytuacji - od stoczni i stoczniowców ręce umył, jakby co, to wszystko jest wina ministra Grada, a on do tego nic nie ma. Czy to poważne podejście? Nie, to kampania prezydencka. Zresztą wystarczy zauważyć, że Tusk odcina się od wszelkich kontrowersyjnych potencjalnie decyzji, zostawiając to ministrom, aby w razie czego było na nich, a sam mógł zachować twarz i poparcie potrzebne do zostania prezydentem. W końcu wybory już za rok. Dla mnie osobiście jest totalną paranoją, aby taki sposób zachowania miał być słuszny dla premiera, obecnego premiera. Czy Tusk naprawdę jest tak ograniczony, że nie może przełknąć porażki w wyborach prezydenckich kilka lat temu i nadal zawzięcie dąży do “tronu”? Odpowiedź brzmi - tak. Byciem premierem jest czymś przejściowym, pokazaniem jaki to on jest fajny. Rola premiera ma pokazać, że jest dobrym politykiem, lubianym wszędzie i niepodejmującym kontrowersyjnych decyzji (zwala odpowiedzialność na ministrów), a tak serio to jest zakompleksionym człowieczkiem, który nie potrafi przełknąć goryczy porażki, obraża się na wszystko i wszystkich (jak cała Platforma) i świata nie widzi poza tytułem prezydenta. Wkurza mnie to, że obecnie wszystko jest robione na pół gwizdka, zwykłe zagrania pod publiczkę, a nie porządne reformy, które coś by miały wnieść do naszego kraju. Co, może wspaniale jest? Przypomnę, że nie. Ale przecież lepiej sobie robić kampanię prezydencką i utrzymywać pierwsze miejsce w sondażach, zamiast zabrać się “na poważnie” na przykład za te nieszczęsne stocznie. Jakie to polskie i małostkowe. Wychodzi drobnomieszczaństwo i zwykła dziecinność z pana, panie premierze.

W całej sytuacji widzę tylko jeden pozytyw. Nie to, że nie będzie stoczni, bo aż strach się bać tego, co może być tam zrobione przez ludzi, którym “na pniu” rząd je sprzeda. Nie to, że minister będzie zdymisjonowany. Nie to, że najprawdopodobniej (na razie i wg sondaży) Tusk zostanie upragniony prezydentem i będzie spełniony, a reszta rodaków będzie nadal tkwić po uszy w bagnie, jak to zwykle zresztą w Polsce. Nie. Jedynym plusem tego wszystkiego jest to, że Tusk nie ma brata. Nie będzie przynajmniej spotkań na szczycie prezydent-premier, u mamusi na obiadku. A co do reszty - jest jak jest, czyli jak zwykle.

Sprawdziły się moje słowa z jednego z wpisów. Głupota nie śpi. Wyjedzie człowiek na kilka tygodni, jest odcięty od tego co się dzieje i nagle się okazuje, że materiałów na ten blog przybyło w ilościach zatrważających. Można by pisać o sytuacji w polskim wojsku, o wypowiedziach generałów i ministrów, o odbieraniu rodzicom dzieci. Nie zbrakłoby tego wszystkiego na dobry tydzień. Jednak teraz chciałbym zająć się czymś, co jest na ustach wszystkich. Stocznie w Gdańsku i Szczecinie, minister skarbu, Katar, premier no i stoczniowcy. Właściwie nie ma takiego serwisu informacyjnego, radia, czy gazety (no, chyba że Wróżka, czy Wędkarstwo Moje Hobby), którzy by nie wspominali o tej sprawie z wypiekami na twarzach.

Zacznijmy od przybliżenia sytuacji - minister skarbu, pan Grad został zobligowany przez premiera do sprzedaży polskich stoczni. Jeśli nie zrobi tego do końca sierpnia - żegna się z robotą. Minister wpierw zaczął sprzedawać stocznię korporacji z Kataru, potem się okazało, że jednak nic z tego nie wyjdzie i próbuje sprzedać stocznie innej korporacji też z Kataru. Tyle tytułem wstępu. Dalej zaczynają się problemy z jednej i drugiej strony, dlatego jest to pierwsza część wpisu, w której wezmę pod lupę stoczniowców. Czas na rząd przyjdzie w drugiej części.

Temat sprzedaży stoczni był poruszany już od dość długiego czasu. W zasadzie nie ma się co dziwić - stocznia gdańska przynosi roczne straty rzędu 300 mln złotych. Stocznia w Szczecinie ma się trochę lepiej, ale tylko trochę - w 2007 roku 190 mln złotych straty. Zgodnie z zasadami nie tylko gospodarki wolnorynkowej, ale i z zasadami zdrowego rozsądku - jeśli jest to niedochodowe, to należy przekształcić w taki sposób, aby było dochodowe (produkować coś innego), albo sprzedać i zaorać teren. Sprzedać próbowano i nadal są podejmowane ku temu próby, jednak stoczniowcom i tak się to nie podoba. W zasadzie nie podoba im się wszystko. Chcieliby, żeby wszystko zależało od nich, żeby to oni wszystko ustalali, a rząd dawał im tylko kasę z podatków wszystkich Polaków. Moje pytanie brzmi - po cholerę mam płacić na coś, co jest kompletnie niedochodowe, za to straszne straty przynosi? Odpowiedź jest bardzo prosta. Otóż stoczniowcy w tym kraju są uważani za przysłowiowe święte krowy. Im nic nie wolno zrobić, a stocznie należy ratować za wszelką cenę. No dosłownie walka jak o niepodległość. Czy w tych stoczniach jest coś o czym nie wiemy? Bursztynową komnatę tam ukryto? Święty Graal może? Nie - to po prostu polska mentalność, wg której stoczniowiec jest święty. Wszystko dlatego że prawie 30 lat temu w stoczni stała się rzecz historyczna - i co do tego nie ma nikt wątpliwości. Ale tylko na tej zasadzie, na zasadzie historii, nie można utrzymywać czegoś takiego i pompować w to publicznych pieniędzy! Czyżbyśmy byli tak bogaci, że nie mam co z kasą robić? No nie wydaje mi się. Owszem, stocznia gdańska jest miejscem historycznym, ale to weźcie tam pomnik postawcie, a resztę zaorać i wykorzystać tą ogromną przestrzeń jakoś sensownie. Nie wierzę, że nie znalazłyby się pomysły i inwestorzy na taki teren zaorany.

Rozumiem obawy stoczniowców, są ciekawi co się stanie dalej. Problem polega tylko na tym, że od razu wychodzą z punktu z roszczeniami. “Chcemy się spotkać z premierem, chcemy to, chcemy tamto.” No dosłownie jak święte krowy. Czy przepraszam oni są kimś super ważnym? Nie. Jednak mimo wszystko, premier Tusk spotkał się z nimi. Usiedli i porozmawiali. Problem tylko był taki, że związkowcy nie przyszli. No ja przepraszam, czy to jest poważne zachowanie? Jakaś kpina totalna! A teraz znowu stoczniowcy marudzą, że chcę porozmawiać z Tuskiem, na co ten mówi, że nie ma dla nich czasu. Więc co robią nasze święte krowy? Idą rozbić obóz pod domem Tuska. No pardon - mieliście swój czas, premier przyjechał do was, mimo że kompletnie nie musiał tego robić, ale olaliście go. No to czego się teraz spodziewacie? Nie, to nie - bez łaski stoczniowcy, premier dobrą chęć wykazał. Swoją drogą, czy to nie ciekawe, że w zasadzie jedynymi grupami społecznymi, które robią zadymy, co chwilę strajkują i sądzą że “im się należy” są stoczniowcy i górnicy? Ludzie, nie jesteście święci. Wiecie kim wy jesteście? Pionkami. Więc gdzie się pchacie? Polecam jeszcze czymś porzucać w parę budynków, jeszcze kilka opon spalić, to na pewno ktoś was potraktuje poważnie. Banda zapatrzonych w siebie, przekonanych o własnej słuszności ciemnot. Jesteście zwykłymi śmiertelnikami, nie macie przydzielonych żadnych nadzwyczajnych praw i tylko wam się wydaje, że jesteście jacyś super specjalni. Jestem zmęczony nastawieniem takich ludzi jak wy i podejrzewam, iż nie jestem jedyna taką osobą w tym kraju. Skoro boicie się, że zostaniecie bez roboty, to moje pytanie brzmi - dlaczego nie szukacie żadnego zajęcia? Przecież o sprzedaży stoczni wiadomo już od bardzo długiego czasu, a skoro transakcja niepewna wg was, to w czym problem tkwi? Szukać roboty to taki problem? Otóż nie, to nie problem. Problem tkwi w tym, że tym ludziom wydaje się, że oni nie stracą pracy, bo im się należy. Czasy komuny już minęły, mamy gospodarkę wolnorynkową i bezrobocie nie jest ukrywane pracami typu - 15 chłopa jedno wiaderko gwoździ nosi. Obudźcie się - nikt nic za was nie zrobi.

Podsumowując - polskim stoczniowcom tylko się wydaje, że są jakimiś super ludźmi. Chcą być uważani i traktowani jak święte krowy, wszystko z pozycji roszczeniowej. Otóż nie. Moim zdaniem najlepiej by było (jak już wspomniałem) zburzyć i zaorać te całe stocznie. Ani to to dochodu nie przynosi, ani widoku krajobrazu nie polepsza. Tym bardziej, że stocznie z dalekiego wschodu robią to samo, tylko lepiej, taniej i szybciej, więc po co inwestować i topić pieniądze podatników w jakiś bezsens? I ludzie, apel do was - przestańcie stoczniowców traktować jak święte krowy - to zwykli smiertelnicy, jak ty i ja, historycznie tylko przekonani, mylnie przekonani, że im się należy. Jedyne co im się należy to kop w tyłek na otrzeźwienie. Czasy się zmieniły, wasze nastawienie też musi się zmienić.

Po pierwsze, jest to obraza dla żołnierzy tam walczących. Po drugie - obiektywnie patrząc (pomijając taką polską chęć, aby wszystko co nasze było ważne) Powstanie Warszawskiego nie miała żadnego znaczenia militarnego. Po trzecie - Powstanie Warszawskie nie miało żadnego znaczenia politycznego. I po czwarte - co mi do Powstania Warszawskiego? Ani to moje miasto, ani mnie to nic nie obchodzi, wręcz (co pokaże ten wpis) jestem zdecydowanie przeciwny gloryfikacji tej umyślnej rzezi. Wracając do początku - zauważmy, że prezydent stosuje klasyczne zagranie na zyskanie głosów. Chce zrobić świętem dzień Powstania Warszawskiego, czyli tym samym zyskać kilka punktów procentowych w sondażach i mieć szansę na reelekcję. To jakaś po prostu błazenada szyta grubymi nićmi. Powstanie Warszawskie stało się po prostu modne i na tej fali prezydent chce zdobyć poparcie społeczeństwa i przy okazji zdyskredytować partię rządzącą lub jakąkolwiek inną partię, która nie poprze jego pomysłu - “nie popieracie tego pomysłu? Co z was z patrioci?” Już mam przed oczami taką scenkę. A teraz do meritum sprawy, czyli samego Powstania Warszawskiego.

Osobiście uważam Powstanie Warszawskie za totalne nieporozumienie, totalną bezmyślność i niepotrzebną rzeź blisko 300.000 osób. Nawet sam generał Anders powiedział, że “wywołanie powstania w Warszawie w obecnej chwili było nie tylko głupotą, ale wyraźną zbrodnią!”. Pomyślcie tylko - nic więcej nie oczekuję. Zostawmy na chwilę tą całą błazenadę, muzeum Powstania, wystąpienia polityków i inne szopki, a przejdźmy do prawdy historycznej. Tak, prawdy historycznej - sami powstańcy mówią, że Powstanie było totalną paranoją i dowódców należałoby skazać. Od razu na wstępie wyjaśnię - nie potępiam tych młodych ludzi, którzy ginęli za Ojczyznę, pokolenia Kolumbów palącego się do walki za kraj, który kochają, gdyż podejrzewam że sam byłbym jednym z nich. Jestem po prostu przeciwny gloryfikacji samej idei powstania i dowódców, którzy z założenia skazywali ludzi na porażkę i śmierć. Dokładnie - z założenia. Jak sam “wódz” powstania Bór-Komorowski stwierdził: “Musimy się zdobyć na czyn, który wstrząśnie sumieniem świata. W Warszawie mury się będą walić i krew poleje się strumieniami, aż opinia światowa zmusi rządy 3 mocarstw do zmiany decyzji z Teheranu.” Tłumacząc - on wiedział od samego początku, że to jest śmierć dla tych młodych ludzi! Chciał tylko zwrócić uwagę świata, a konkretniej Amerykanów i Brytyjczyków, mimo że wszelkie decyzje dotyczące Polski już dawno zapadły. Innymi słowy, wysłał prawie 300.000 osób na pewną śmierć. Po co? Właściwie dla własnego widzimisię, gdyż na nic nie miał już wpływu i niczego nie chciał osiągnąć, poza rozgłosem, a wiadomo że ku temu najlepiej sprzyja wielka liczba ofiar. Czy taki człowiek ma być stawiany mnie i moim dzieciom za wzór bohatera? Serdecznie dziękuję. Jakie miał prawo taki człowiek szafować sobie życiem pokolenia Kolumbów, którzy palili się do walki, byle tylko lać Szwabów i Ruskich? Odpowiedź brzmi żadne. Nawet podstawowa rzecz - rozkazy. Oni mieli za zadanie tylko atak na garnizon Niemców, a nie wielodniową beznadziejną walkę o wyzwolenie całego miasta. Oficjalną wykładnię Powstania i polityczną prawdę historyczną, którą nasz rząd i prezydent uprawia (razem z IPNem), można sobie włożyć między bajki. Sami powstańcy zawiązani stowarzyszenie mające na celu walkę z kłamstwami o Powstaniu, wydali nawet książkę, domagają się uznania wodzów Powstania za winnych tej rzezi i przestać traktować ich jak bohaterów. Oni tylko grzali tyłki w kwaterze głównej. Prawdziwi bohaterowie ginęli na ulicach wykonując debilne rozkazy. No bo pytanie - czy można zdobyć uzbrojone bunkry tylko przy pomocy kilofów i siekier? Takie rzeczy to nawet w grach komputerowych nie są możliwe. Wszystko w tym powstaniu było tragiczne. Uzbrojenie średnio to trzy karabiny na 50 osób. To do dowódców należy zapewnienie uzbrojenia, wsparcia z zewnątrz, a jak wiemy nic takiego nie miało miejsca. Pomysłodawcy całego powstania działali wbrew swoim zwierzchnikom (chociażby wspomniane potępienie ze strony generała Andersa), ale też oszukiwali walczących żołnierzy. No to naprawdę się nadaje już tylko na sąd wojenny. Ale nie, z tych ludzi zrobiono bohaterów wojennych, stawia się im pomniki, nazywa się ulice od ich nazwisk, zamiast potępiać ich za wbrew pozorom - spowodowanie zbiorowego samobójstwa Warszawy. Owszem, ktoś może powiedzieć, że przecież znany historyk Norman Davies napisał książkę chwalącą to powstanie, że powinniśmy być z niego dumni i gdyby nie ono, to nie wiadomo jak potoczyłyby się dalsze losy Polski. Natomiast już nikt nie wspomina, że pan Davies jeszcze kilkanaście lat temu potępiał to powstanie i zdanie zmienił tylko pod wpływem ogólnonarodowego kultu, sztucznie stworzonego, aby chwalić bohaterskich dowódców, którzy tak naprawdę byli zwykłymi zbrodniarzami. W ogóle popatrzmy na to trzeźwym okiem - co my tu chcemy świętować? Rzeź? Wybicie młodego pokolenia Polaków? Polskiej inteligencji? Zrównanie miasta z ziemią, na które przez następne lata zbierano mozolnie pieniądze (akcja “złotówka na Warszawę”)? Gdzie tu jest fragment do świętowania? To tylko zwykła głupota, zagrania pod publiczkę. Najlepiej niech prezydent zrobi co drugi dzień świętem - chleba i igrzysk. Kilka lat temu miałem wypadek, do teraz mam blizny, czy ten dzień też będzie świętem w takim tempie? No błagam. Trochę zdrowego rozsądku, trochę myślenia. To naprawdę nie boli. Kompletna klęska, hekatomba 300 tysięcy ludzi i zburzenie miasta do fundamentów, durny zryw nieudacznych dowódców, którzy działali wbrew rozkazom, rzeź cywili. Zaiste wspaniała to okazja do świętowania. Teraz robi się z tego “zwycięskie powstanie”, okazję do jednoczenia się całego narodu, święto narodowe wręcz. Nie bójmy się tego słowa - to istna żenada! Zwycięskie powstanie? Niby jak? Bo nie mieliśmy naszych odpowiedników marszałka Petain, czyli zwykłych kolaborantów? Dobrze, ale zamiast tego nie mieliśmy przyszłości aż do następnego pokolenia (które wypada mniej więcej na rok 1980), nie mieliśmy stolicy, bez walk pozwoliliśmy Ruskim wjechać nas jak w masło. Aha, zapomniałbym - przegraliśmy to powstanie! Więc to tu do świętowania? Jak zwykle klęskę? Przecież to już nudne. W Polsce pamiętają tylko tragedie i dramaty, smutne rocznice: Katyń, kampania wrześniowa, powstanie warszawskie, bo wszędzie dostaliśmy ostro po łbie. Nie wiem jaki to ma mieć cel - Nazywam się Milijon, bo za miliony cierpię katusze? Chyba trochę przestarzałe to hasło z Mickiewicza. Nie jesteśmy żadnym przedmurzem chrześcijaństwa, nie jesteśmy zawsze ciemiężeni i wszyscy nie są przeciwko nam. Taką mamy polską mentalność, żeby pokazywać jak mamy źle z każdej strony. Czasami nawet na siłę. Nie pozbawiam znaczenia żadnego z tych wydarzeń, ale dlaczego mamy świętować i cieszyć się z porażek? Co to, zwycięstw w swojej historii nie mamy? Dlaczego rocznicą nie jest bitwa pod Grunwaldem, Monto Casino - bo je wygraliśmy? Pewnie dlatego. Co do Powstania Warszawskiego, to spotkałem się też z opinią, że jest ono tak bardzo ważne (niby), gdyż jest to zryw jednego miasta. Aha, to innych takich nie było? Owszem, były, ale najwidoczniej monopol teraz ma Warszawa na swoje powstanie i politycy z niej pochodzący - to jedno powstanie (przegrane, podkreślam po raz kolejny) przyćmiewa wszelkie inne, znacznie lepiej zorganizowane, nawet te wygrane. O paranojo! Co do tych miast ze zrywami niepodległościowymi wystarczy wymienić Wiznę, Gdańsk (Westerplatte i Poczta to pies?), Wołyń, Poznań, Kirnholm i na pewno jeszcze wiele innych by się znalazło. A co do samych powstań - naprawdę można odnieść wrażenie, że obecnie Warszawa ma monopol na męczeństwo i ich powstanie (katastroficzne w skutkach) jest jedyne słuszne. Chciałbym tylko przypomnieć, że w historii Polski było wiele powstań (konkretniej to 30, licząc Czerwiec 56, to 31), na przykład Listopadowe, Styczniowe, Kościuszkowskie, Śląskie, Wielkopolskie, czy Wielkopolskie. Na dobrą sprawę o nich można się dowiedzieć tylko z podręczników i to już niektórych tylko. Ja dziękuję bardzo za zakłamywanie prawdy historycznej i wmawianie że było tylko jedno powstanie, jedno jedyne słuszne, a reszta to bez sensu. Otóż uwaga - w polskiej historii były dwa powstania w pełni zwycięskie i dwa niepełne. Są to powstania, o których o zgrozo mówi się najmniej, odpowiednio Wielkopolskie, Wielkopolskie i Śląskie (II i III). Tak, świadomie wymieniłem dwa razy Powstanie Wielkopolskie, gdyż były one dwa - jedno w 1806 roku, a drugie w latach 1918-1919. Jedyne zwycięskie w 100%, a co najwyżej wspomina się o tym drugim powstaniu, pierwsze pomijając kompletnie. Czy to jest w porządku? Zamiast świętować nasze zwycięstwa, zamiast cieszyć się z naszych sukcesów w Wielkopolsce i na Śląsku, to cieszymy się totalną rzezią niewiniątek, całego pokolenia Kolumbów i totalnego zrównania z ziemią stolicy naszego kraju. Wybaczcie ludzie - mam inne pojęcie powodów do świętowania i dumy.

Uważam, że sam pomysł świętowania Powstania Warszawskiego jest trochę poroniony. Nie należy czcić dowódców, którzy nic pożytecznego nie zrobili, a wręcz przeciwnie. Trzeba oddawać cześć tym młodym ludziom, którzy tam walczyli i ginęli. Przez to, że całe pokolenie poszło praktycznie w drebiezgi, następna okazja dla młodych była dopiero w latach 70tych i 80tych. A do tego czasu tragedia. Swoją drogą ciekawe, co zrobi obecne młode pokolenie, czy też dokonamy swoistej rewolucji i pokażemy swoje zdanie, pokażemy swoje niezadowolenie. Co do samego pomysłu prezydenta i święta państwowego - jestem totalnie przeciw, czego dowiodłem i mam nadzieję przekonałem czytających to ludzi. Zamiast takiego święta mam dwie inne propozycje, sensowniejsze zdecydowanie. Jeśli chcemy wspominać Powstanie Warszawskie, to lepiej żeby dzień upadku powstania uchwalić Dniem Niewinnych Ofiar Powstania Warszawskiego. A już najlepszym rozwiązaniem byłoby ustalenie Dnia Powstańca. W ten sposób każdy region może oddawać cześć swoim Bohaterom, nie umniejszając przy tym niczyjej roli i nie wywyższając na piedestały tylko Powstania Warszawskiego. Tak byłoby najrozsądniej, tak byłoby najlepiej i najmądrzej. Niestety nie nastąpi to w najbliższym czasie.

Na koniec cytat z klasyka podsumowujący nasze powstania i ich logikę, czy sens:

“Naród naprawdę męski nie walczy nigdy do ostatniej kropli krwi.
Na tym polega prawdziwy patriotyzm, patriotyzm obdarzony
instynktem życia, nakazującym cierpliwość, ostrożność,
powściągliwość, subtelność taktyczną w dążeniu do celu
zasadniczego. My natomiast tak bardzo tęsknimy do wielkości,
do walki…”

Stefan Kisielewski