Nasza reprezentacja także lepszego poziomu nie prezentuje, no bo skoro o jej sile mają stanowić osoby, które nie potrafią pokonać mistrza Czeczeni, czy też mistrza Estonii, to o czym my w ogóle chcemy rozmawiać? Wszyscy oczywiście pomyślą, że przecież nie wszyscy nasi kopacze są takimi “gwiazdeczkami”, które dostają ciężkie pieniądze, a po boisku to właściwie tylko spacerują, bez żadnego zaangażowania, grają bez przysłowiowego serca. Są też tacy, którym się chce i takowi grają zagranicą i dopiero oni są (albo powinni) prawdziwymi liderami naszej reprezentacji. Jednak, czy granie w trzeciej lidze angielskiej naprawdę jest taką nobilitacją, że taki zawodnik gra właściwie w każdym meczu naszej reprezentacji? Podobnie ma się sprawa z zawodnikami, którzy cały sezon siedzą tylko na ławce i w sumie przez cały rok grają kilkanaście minut. Następnie taki zawodnik jest powoływany do kadry, no bo skoro w klubie nie może pograć (bo jest ewidentnie za słaby), to niech chociaż pogra w reprezentacji Polski. Czy tylko mi się wydaje, czy to jakaś totalna paranoja?! Przecież gra dla reprezentacji Polski powinna być zaszczytem i powinni w niej grać aktualnie najlepsi zawodnicy, a nie ulubieńcy trenera. Ot, na przykład powołanie Wojciecha Łobodzińskiego, ewidentnego pupilka trenera, który kompletnie nie gra w tym sezonie, zamiast Sławomira Peszki, będącego w życiowej formie, grającego w każdym meczu. Trochę dziwne, prawda?

Oczywiście trzeba przyznać, że są piłkarze, którym się chce, którzy biegają, walczą i robią to na poziomie znacznie przewyższającym umiejętności innych naszych “geniuszy”. Pojawia się jednak problem, gdyż tacy zawodnicy nie grają w reprezentacji albo pojawiają się w sumie dwa, czy trzy razy. Przykładem z ostatnich dni (i powodem powstania tego wpisu) jest historia Michała Janoty, naszego 19 letniego piłkarza grającego w Holandii. Janota, który nie dostawał zbyt wiele szans gry w Feyenoordzie Rotterdam został wypożyczony do rywala zza miedzy, do Excelsioru. Okazało się, że gdy tylko młody chłopak dostał szansę gry, szybko stał się kluczowym zawodnikiem tego klubu. Strzela bramki praktycznie na zawołanie, gra wyśmienicie, jest świetnym dryblerem, nawet zyskał pseudonim w Rotterdamie “polski Messi”. Aby nie było wątpliwości - to nie tylko jeden mecz chłopak miał dobry, ale znacznie, znacznie więcej. Można by sądzić, iż ktoś ze sztabu szkoleniowego naszej reprezentacji U-21 pofatyguje się, aby chociaż zobaczyć Janotę w akcji i zadecydować może o ewentualnym powołaniu. Jednak nikt się nie pojawił i nie pojawi. Dlaczego? Janota usłyszał od trenera reprezentacji U-21 Andrzeja Zamilskiego, że nie zamierza jeździć do Holandii go obserwować. Najzwyczajniej w świecie mu się nie chce. Takie zachowanie człowieka, który teoretycznie jest odpowiedzialny za tą reprezentację i dostaje za tą pracę grubą kasę jest kompletnie niedopuszczalne! To naprawdę nie jest wielka filozofia pojechać na jeden, czy dwa mecze do Holandii - granic już nie ma teoretycznie, tanie linie lotnicze działają także. Nie wiem jak gra Michał Janota, ale jeśli nadają mu taki pseudonim, jest podstawowym graczem w drużynie holenderskiej, gdzie trenuje od kilku dobrych lat i zaczynają o nim wspominać duże gazety, to coś jest na rzeczy. Na pewno sprawdzić by nie zaszkodziło. A tak niestety dzięki niekompetencji i ograniczeniu umysłowym pana Zamilskiego, być może omija reprezentację wielki talent.

Sam zainteresowany powiedział, że bardzo mu z tego powodu przykro i oczywiście chciałby grać dla reprezentacji U-21, jednak specjalnie dla trenera nie przeniesie się z Holandii do Polski, żeby ten mógł go łaskawie oglądać. Tym bardziej, że poziom kształcenia piłkarskiego w Holandii jest o niebo lepszy niż w naszym kraju nad Wisłą, o czym bardzo dobrze wiadomo. Zapewne stwierdził, że w naszym kraju przepadnie, że po jednym czy dwóch słabych meczach usłyszy, że jest za młody i ma jeszcze czas i straci miejsce na rzecz jakichś starych inwalidów. Albo że trenerzy, mający z nowoczesną myślą szkoleniową wspólnego tyle co nic, zniszczą mu zdrowie i karierę. Gdyby to był jedyny taki przypadek, byłaby to pewnie jeszcze sytuacja ewentualnie do zaakceptowania. Jednak tak nie jest. Ostatnio nowym transferem Lecha Poznań był Seweryn Garncarczyk, grający wcześniej w Metaliście Charków na Ukrainie. Zagrał on trzy razy w reprezentacji Polski i nie zapowiadało się, aby zagrał jeszcze kiedyś. W końcu, komu by się chciało jeździć na jakąś zapyziałą Ukrainę, do byle klubu oglądać jednego Polaka. Absurdalne jednak jest to, że ten “jakiś” klub z Ukrainy, w czasie gdy grał w nim Seweryn Garncarczyk, zdobył trzykrotnie 3 miejsce w Ekstraklasie Ukraińskiej, a sam Seweryn został wybrany najlepszym defensorem w Ukraińskiej Ekstraklasie w sezonie 2006/2007. Jeśli nadal to kogoś nie przekonuje, bo przecież “liga ukraińska taka słaba na pewno jest”, to Metalist Charków w zeszłym sezonie dotarł do 1/8 finału Pucharu Uefa, gdzie przegrał dopiero z Dynamem Kijów i to tylko bilansem bramek zdobytych na wyjeździe. Także ten “jakiś tam słaby” klub rozniósłby każdy inny obecnie klub z Polski i to prawdopodobnie rezerwowym składem. Jednak jak wspomniałem, Garncarczyk nie uzyskiwał powołań do kadry, nikt go nawet nie oglądał, mimo gry w podstawowym składzie i to bardzo dobrej gry. Na szczęście teraz wrócił do Polski i gra w Lechu Poznań, gdzie po kilku meczach (ku zdziwieniu selekcjonerów naszej kadry) okazało się, że tych wszystkich naszych “gwiazdorów-obrońców” zostawia daleko z tyłu i to w przedbiegach. Zawodnik wręcz o klasę lepszy, pomijany tylko dlatego, że komuś nie chciało się ruszyć za granicę i go oglądać, natomiast taki Jacek “staramy się, cały czas staramy, do przodu” Krzynówek, grę w reprezentacji ma zapewnioną chyba z urzędu, mimo tragicznej formy i umiejętności.

Nie jest rzeczą nową, że trenerów to nasz kraj kiedyś miał. Później komuna upadła i skończyło się nasze “piłkarzenie”. Od czasu do czasu pojawiają się jakieś sporadyczne sukcesy, typu awans do Euro 2008, czy wygrana z Portugalią, jednak mimo tego generalny poziom prezentowany przez naszą rodzimą piłkę jest mierny. Nie mogę powiedzieć, że to wszystko wina piłkarzy, bo przecież też ktoś tych piłkarzy powołuje do kadry i nie uwierzę, że w 38 milionowym kraju nie mamy talentów piłkarskich. Talenty piłkarskie oczywiście, że mamy - wystarczy, że przez okno wyjrzę na pobliskie boisko. Nie mamy za to żadnej bazy szkoleniowej, nic zachęcającego dla młodych, aby piłką nożną zająć się “na poważnie”. Inna sprawa, że naszym ostatnimi dobrym trenerem był w latach 80tych XX wieku pan Antoni Piechniczek, a od tego czasu - kicha. Te wspomniane talenty są nam bardzo potrzebne, bo czasami patrząc na “wyczyny” naszych reprezentantów także nachodzą mnie myśli jak trenera reprezentacji U-21: nie chce mi się was oglądać szmaciarze.

W Łodzi, w lokalnym regulaminie porządku miasta, znalazł się zapis zabraniający psom szczekania. Chodzi o to, żeby zachować porządek i spokój. Nie mówimy tutaj tylko o ciszy nocnej, ale o całej dobie, o dniu także. I nie ma od tego przepisu wyjątków, typu własne podwórze, pokój, ogródek. Wszędzie pies musi mieć mordę w przysłowiowym kuble. Jak na przepisy przystało, nie zastosowanie się do niego grozi mandatem w wysokości 500 zł. Podumujmy - dostajesz 500 zł kary za to, że pies szczeka na złodzieja. Już pomijam fakt, że pewnie i złodziej by dostał odszkodowanie za straty moralne i uszczerbek na zdrowiu spowodowany nagłym szczekaniem. No co to jest za głupota? Pies, który nie może szczekać. Rewelacja. Może niech na tej samej zasadzie ludzie przestaną gadać? Mam paru kandydatów jakby ktoś chciał. Generalnie uważam ten pomysł za poroniony. Jego autor na pewno ma jakieś głebokie problemy emocjonalne, zachwianie równowagi umysłowej albo jakikolwiek inny problem neurologiczny. W każdym razie źle z nim. Od biedy jestem w stanie zrozumieć pomysł jaki przyświecał twórcom tego przepisu. Zapewne chcieli osiągnąc, aby ludzie kontrolowali w jakimś stopniu swoich czworonogów. Popieram. Ale zabronienie psom szczekania nie jest dobrym pomysłem, no nie tędy droga. Zabranianie psom szczekania, to to samo co zabronienie ludziom odzywania się jak już wspominałem. Jestem w stanie rozumieć, że ktoś nie lubi psów i nie chce ich słyszeć jak szczekają. A ja nie lubię dzieci na przykład. I co, muszę się mimo wszystko użerać z takowymi jak spotkam. Nikt mi nie wynagrodzi tego, a straty moralne i zdrowotne ponoszę ogromne.

Do tych ludzików od tworzenia takiego przepisu mam pytanie jedno. Skoro zabroniliście już psom szczekać, to jak teraz pies ma się porozumieć? Jak ma powiedzieć, że jest mu smutno bo go zostawili w domu i tęskni? Ot, taki trywialny przykład. Jeśli ktoś chce wychowywać psa to proszę bardzo, ale nie zmuszając innych do tego na siłę. Co dalej? Psy trzeba będzie nauczyć robić do kibla i spłukiwać po sobie wodę? Może jeszcze czytać gazety i palić fajki? Albo wiem. Najlepszy pomysł. Nauczymy psów ludziej mowy. To będzie coś. Nie będą już mogły szczekać, będą tylko mogły mówić. Nawet wiem jakie byłyby ich pierwsze słowa. Brzmiałoby to mniej więcej tak: czy wam się czasem sufit na łeb nie spadł? Nie macie co robić? Kradzieży, rozbojów i morderstw zabrakło, więc nie macie co robić? To wracać do domu na pole i krowy doić!

Hau!

Drugim argumentem przeciw tej inicjatywie jest to, że wykreuje ona monopol. Bo po co mamy płacić dostawcy internetu skoro możemy skorzystać z “darmowego” odpowiednika. Tak więc większość osób zaczyna korzystać z “darmowego” internetu. Lokalne firmy bankrutują w związku z tym kolejne osoby przechodzą na “darmowy” internet. I mamy monopol. Skoro mamy monopol czyli brak konkurencji nie ma motywacji do polepszania technologii. Szybkość dostępu do internetu nie będzie się zwiększać bo nie będzie czynnika walki o klienta, który to powoduje polepszanie jakości usługi. Co więcej gdy okaże się iż jednak nie uda się utrzymać dostępu zupełnie za darmo to może wprowadzimy drobne opłaty. A potem może jeszcze troszkę je zwiększymy? I jeszcze? I będzie jak za czasów monopolu Telekomunikacji Polskiej. A jak widać na przykładzie TP walka z monopolem nie jest wcale taka prosta.